Viering 1 mei - Team Cohen stelt opnieuw teleur

Traditiegetrouw organiseert de PvdA op 1 Mei - de Dag van de Arbeid – bijeenkomsten in het hele land. Doel is stil te staan bij de verworvenheden van de sociaal-democratie zoals de 8-urige werkdag. Omdat 1 mei dit jaar samenviel met het begin van het mei-reces, organiseerde de bestuurderspartij maar weinig verheffends. Gelukkig had het campagneteam bedacht dat het een goede dag was om de verkiezingscampagne af te trappen. Dus werd alles uit de kast gehaald om er een knallende bijeenkomst van te maken. Maar helaas werd het vuurwerk een laf sissertje.

 
Vooralsnog maakt Job Cohen de hoge verwachtingen niet waar. En ook zijn campagneteam op de Herengracht moet er blijkbaar nog een beetje inkomen. Nadat Cohen slecht voorbereid in Nova zat kwam een onnavolgbaar standpunt over Uruzgan. En dat is toch wel the prime directive tijdens de campagne: je mag je verkiezingsbeloftes best breken, maar pas ná de verkiezingen.
 
En zo ingewikkeld is het allemaal niet. Een goede campagnebijeenkomst moet voldoen aan de volgende voorwaarden:

  1. Het moet druk zijn en de bijeenkomst moet de talloze vrijwilligers en bezoekers een goed gevoel geven;
  2. Er worden bommetjes gelegd onder de concurrentie, bij voorkeur met een karakteraanval;
  3. Twee of drie speerpunten van de campagne komen naar voren;
  4. 1, 2 en 3 halen het NOS Journaal.

Het was druk en De Lichtfabriek in Haarlem was mooi aangekleed. Ook met het programma was weinig mis: een column van Maarten van Rossum, een springkussen voor de Jonge Socialisten, een lied van Jan Rot en aan het eind van de dag een afsluitende speech van Job Cohen. Tot zover prima.
 
Ik ben Obama niet” zei Cohen al eerder in reactie op de Yes-We-Cohen-mania, en dat blijkt geen leugen. Hortend en stotend werkte hij zich door zijn speech heen, duidelijk niet gewend aan de teleprompter. En in die speech zat ook nog eens weinig venijn. Het pittigst was Cohen over de sociale kwestie en de redelijke compromissen die nu nodig zijn. Want tot zijn afgrijzen is het in het politieke debat “hoe wilder, hoe beter”. Dit “geschreeuw helpt de samenleving geen stap verder, maar bevordert wel het onderlinge wantrouwen tussen mensen.
 
Met deze verwijzing van staatsman Cohen naar de onbetrouwbare Wilders wilde het campagneteam het journaal halen. Om acht uur zaten ze dan ook vol verwachting aan de buis gekluisterd. Waar ze tot hun grote ergernis zagen dat een groepje rellende internationale socialisten in Rotterdam alle aandacht kreeg, en dat hun Job straal werd genegeerd.
 
Nuance is mooi, maar zonder elan zappen de kiezers zo weer weg. Stemhok geeft daarom de komende weken campagne-advies aan Job Cohen. Tips via Twitter, mail of in de comments.

Share this