Toen Mat Herben in oktober akkoord ging met het voorstel om zijn eigen ministers Heinsbroek én Bomhoff te lozen, om zo het kabinet te redden, moet er bij Eduard Bomhoff een belletje zijn gaan rinkelen. "Daar zit een rancuneuze bestseller in", heeft hij gedacht.

Koud twee maanden later hebben we er weer een boekpresentatie bij. Bomhoff's pennevrucht heet Blinde ambitie - mijn 87 dagen met Zalm, Heinsbroek en Balkenende en het staat vol stof dat fijn kan opwaaien de komende dagen.

Voor iedereen die zich afvraagt wat Nieuwe Politiek is, is hier het antwoord: zodra je wordt weggepest, schrijf je een boek. Nawijn deed het, Monasch deed het, Hirsi Ali deed het en nu doet Bomhoff het ook.

En Bommie weet hoe het moet, zo'n boekie schrijven: je geeft iedereen aan wie je een hekel hebt een gerichte trap na tegen de bips. Dat zal ze leren!

Zalm? Da's een leugenaar. Het kabinet kon helemaal niet blijven zitten zonder twee belangrijke ministers. Heinsbroek? Da's een dwaas die ruzie zoekt en uit z'n nek kletst. Balkenende? Da's een PM, die uren lang aan een stuk door oreert tijdens de ministerraad vergaderingen, terwijl Remkes in de coulissen bedachtzaam een sigaretje rookt. En het kabinet? Dat is nou het duurste levende behang van Nederland. O zo! Ja, Bomhoff weet van wanten. Je hebt een kort lontje of je hebt het niet.

Maar had hij er als vice-premier van de LPF niks aan kunnen doen dan - aan al die misstanden? Nee dus. Want wie luistert er tegenwoordig nog naar je, als je met je vergaderbelletje van 5 euro rinkelt? Niemand toch! En over het komen en gaan van ministers en fractievoorzitters heb je als kopstuk in een partij ook niks te zeggen. Logisch. Dat is bij andere partijen ook niet zo. Iedereen doet maar wat en bewindslieden komen gewoon uit de lucht vallen of lossen daar weer in op. Toch? Bomhoff hoef je niks te vertellen. En dat staat ook haarfijn uitgelegd in zijn mooie boek. Zo ergens tussen de geheime notulen en de persoonlijke observaties.

Wat nog het meest knappe is aan Blinde Wraakexercitie, is dat Bomhoff zijn memoires binnen twee maanden na zijn afzetting al klaar heeft. Je hoort schrijvers vaak zeuren over writersblock, maar daar heeft Domhoff dus geen last van. Hoe doet zo'n man dat toch? Knipt en plakt hij soms de verslagen van alle vergaderingen in zijn tekst? Tjonge wat knap. Hot hot hot!

Om een lang verhaal kort te maken, Bomhoff is deze week weer even helemaal terug. Chique en flitsend als altijd! Op de foto bij een interview in de Volkskrant van donderdag 19 december staat de ridder in de orde van Oranje Nassau, sportief als hij is, breed lachend afgebeeld.

Als een boer met kiespijn! Dag Eduard Bomhoff - we zullen je missen hoor.