[STEMHOK.NL]    

Stemhok.nl  - reageer - colofon - nog 2 weken tot de verkiezingen - deze site wordt wekelijks ververst

           

 

Geef je op voor de
wekelijkse
Stemhok nieuwsbrief
E-mailadres:
Geef je op
Meld je af

 

 

 

 

 

 

 

 

      Het Calimero-gevoel van het CDA

Door Niels van Zeben en Pieter van der Straaten

Met staande ovaties probeerden CDA’ers tijdens hun jaarlijkse congres het verleden van zich af te klappen. In het Utrechtse Beatrixtheater kozen zij Jan Peter Balkenende tot lijsttrekker van hun onvolwassen partij, die kampt met een aanzienlijk minderwaardigheidscomplex.

Van de glitter en glamour uit de musicalwereld was bij het CDA weinig terug te vinden. Op het podium waar elke avond Saturday Night Fever wordt opgevoerd, stonden nu een paar eenzame borreltafels. Of dat symbolisch is voor de politiek die het CDA de komende tijd gaat bedrijven, moet nog worden afgewacht.

Wat wel overeenkwam met musicals van Joop van den Ende, was de gemiddelde leeftijd van het publiek. In de zaal zaten vooral heel veel grijze mannen. En wie geen grijze haren bezat, was kaal, leek het. Zelfs het hoofd van de interim-voorzitter Bert de Vries glom je op een groot scherm tegemoet.

“Kennelijk is er iets mis met onze partijcultuur”, beweerde De Vries ’s ochtends. Het CDA was volgens hem eind september bestuurlijk “op rampzalige manier uit de bocht gevlogen”. Hij riep zijn partijgenoten op als volwassenen de interne problemen te benoemen.

Waardering voor de achterban moet weer voorop staan, vond hij. Daar was in de voorbije periode te weinig sprake van. “De schade trof niet alleen Haagse hoofdrolspelers, maar ook de achterban, die overrompeld werd door de gebeurtenissen. Niet voor het eerst hadden zij het idee dat wat lokaal is opgebouwd, in Den Haag werd afgebroken.”

De Vries deed een kleine poging het imago van Jaap de Hoop Scheffer uit te deuken. De voormalig fractievoorzitter werd geprezen om zijn leiderschapskwaliteiten waarmee hij de fractie kort voor de vorige verkiezingen tot een eenheid had gesmeed.

Door De Vries werd hij niettemin vergeleken met een soort Calimero: “Jaap had de ondankbare taak het CDA aan te voeren tegen paarse mastodonten als Kok en Bolkestein die al hadden besloten samen door te gaan.” Toch beroerd dat Japie willens en wetens voor deze alleseters werd geslachtofferd, zou je al snel gaan denken.

De manier waarop De Hoop Scheffer werd gewipt, deed De Vries denken aan groeistuipen. “Op 11 oktober bestond het CDA precies 21 jaar. Normaal gesproken is dat de leeftijd waarop je volwassen wordt. Laten we het er maar op houden dat het CDA een mooie jeugd en een woelige puberteit heeft doorstaan. Maar woelige pubers ontwikkelen zich vaak tot succesvolle volwassenen.” Daarmee gaf hij bleek van een hoeveelheid pedagogisch inzicht die bij een gezinspartij niet misstaat.

Na zware onderwerpen als de relatie tussen Islam en christendom trakteerde De Vries het klapgrage publiek nog op een paar oneliners. “Als kiesvereniging moet het CDA een breed draagvlak blijven houden in de maatschappij, op alle mogelijke niveaus.” Na het applaus: “Misschien moet ik u erop wijzen dat resultaten die behaald zijn in het verleden, geen garantie…”, hetgeen overstemd werd door gelach.

Nu de applausmachine goed was warmgelopen, mocht Balkenende voor het eerst zijn opwachting maken. Het publiek gunde hem een staande ovatie van 57 seconden, zelfs nog voordat hij een woord had gesproken.

In zijn eerste dankwoord (’s middags zou het ritueel nog een keer worden herhaald) deed hij met een gezonde dosis zelfspot een poging zich te ontdoen van het imago van saaie, humorloze CDA’er: “Ik heb de afgelopen weken honderden e-mails en brieven gekregen, waarvoor ik u hier wil bedanken. Ik kan ze niet allemaal persoonlijk beantwoorden. Dit scheelt me ook ook een hoop porti. Zoiets verwacht u natuurlijk van een gereformeerde jongen.”

Na de lunch, die werd gebruikt in een kille loods, beantwoordden de schrijvers van het verkiezingsprogramma vragen uit de zaal.

Halverwege dit vragenrondje probeerde ene Jaap de Hoop Scheffer opvallend onopvallend de zaal binnen te komen. Het lukte hem voor geen meter. Een haag van cameraploegen en fotografen begeleidde hem op weg naar zijn stoel op de tweede rij.

Dagvoorzitter Bert de Vries deed krampachtig alsof er niets gebeurde, maar daar trokken de congresafgevaardigden zich niets van aan. Zij gaven De Hoop Scheffer een staande ovatie die 42 seconden voortduurde.

Gelukkig voor De Vries mocht hij al snel de wereldpremière aankondigen van de nieuwe campagnespot met Jan Peter Balkenende. Het licht in de zaal doofde langzaam en de spanning steeg. Hier staat iets bijzonders te gebeuren!

En bijzonder was het. Wie verscheen larger than life in beeld? Niet de nieuwe held Jan Peter Balkende, o nee. Op het grote scherm verscheen de enige echte… Jaap de Hoop Scheffer.

Bijna negentig lange, lange seconden sleepte deze schertsvertoning voort. Pas toen het eind van de spot in zicht was, besloot de technische leiding de stekker eruit te trekken.

Doodleuk beklom De Vries het podium: “Dan nu de verkiezingsspot met Jan Peter Balkende.”

Pijnlijk lang verscheen een leeg spreekgestoelte in beeld. Het CDA onder Balkenende: stuurloos en zonder stem?

Weer een halve minuut later keerde De Vries opnieuw terug. “Vanuit de studio in Hilversum is de verkeerde band opgestuurd. Maar gelukkig hebben we de echte Jan Peter Balkenende nog.”

Wat volgde was de maidenspeech van Balkenende, met talloze oneliners rijkelijk voorzien van hapklare brokken voor de media. “Fatsoen moet weer op de agenda komen van politiek en samenleving. Fatsoen moet je gewoon doen.” Ook enige zelfkennis bleek hem niet vreemd. “Dit klinkt misschien een beetje als een preek, en dat had u ook van mij verwacht.”

Geheel in lijn met de notie dat uiterlijk belangrijker is dan inhoud, kon hij niet laten over zijn uiterlijk te beginnen. “Op een maandagavond stond ik plotseling in de schijnwerpers van de televisiecamera’s. Het enige waar het over ging, was mijn bril, haar en pak. U heeft ook gezien dat ik mij daar niets van het aangetrokken. Niets!”

Steeds maar weer wordt zijn zelfbeeld bevestigd: “Ooit heb ik aan een studente gevraagd, Wat is christelijk? Toen zei ze, Uw kapsel en uw pak.”

Zelfs Pim Fortuyn bezorgt hem slapeloze nachten: “Vorige week is de lijsttrekker van Leefbaar Nederland aangewezen. Heeft één journalist of één commentator geschreven over het háár van die man?”

Na zijn toespraak werd Balkenende beloond met een staand applaus van 1 minuut en 34 seconden, meer dan twee keer zo lang als voor De Hoop Scheffer.

Nadat Balkenende een button opgespeld had gekregen, die overigens onmiddellijk uit elkaar viel, restte De Vries niets anders dan de campagnesong aan te kondigen. “Ik hoop alleen dat we de goede band en het goede liedje hebben.” De grijze CDA’ers klapten vrolijk mee met de tekst vol gemeenschapszin: “Samen is het goed, dat is waar ik het voor doe.”

“Zo zie je maar,” verzuchtte De Vries, “het CDA is niet alleen een partij voor grijs en zilver, maar ook voor jongeren.” Toch kwamen de CDA’ers pas echt uit de banken bij een ander liedje, het eerste en zesde couplet van het Wilhelmus, waarbij ze in al hun enthousiasme twee maten voor het bandje uit galmden.



[Terug naar hoofdmenu]
 

Stemhok.nl  - reageer - colofon - nog 2 weken tot de verkiezingen

Blijf op de hoogte van het laatste campagnenieuws en geef je op voor de e-mailservice van Stemhok.nl.
Zelf schrijven voor Stemhok.nl? Stuur dan een e-mailbericht naar info@stemhok.nl en meld je aan.
Waarschuwing: Iedere gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen en/of partijen berust geenszins op toeval.